HR od kuchni – trudne sytuacje, o których rzadko się mówi głośno

💬 “Jesteście trochę jak gliniarze. Muszę udawać, że was lubię, chociaż wolałbym nigdy się do was nie odzywać. Z interakcji z HR-em nie da się nic zyskać, a można stracić wszystko.”

Tak widzą nas niektórzy pracownicy.

I szczerze? Trudno im się dziwić. Widzą tylko efekt końcowy: sztywne procedury, dbanie o interes firmy i uśmiechy, które znikają, gdy zaczynają się zwolnienia.

Tymczasem my – praktycy HR z pierwszej linii frontu – wiemy doskonale, że prawda o tej pracy bywa brutalna.

Z czym naprawdę mierzymy się za zamkniętymi drzwiami? Zebrałam 3 największe problemy, o których anonimowo piszą sami HR-owcy z całego świata:

1️⃣ Konieczność działania wbrew własnemu kompasowi moralnemu

To ciężar, który znosi się najgorzej. Nienawidzimy firmować swoją twarzą decyzji, z którymi prywatnie absolutnie się nie zgadzamy.

👉 “Najbardziej boli mnie hipokryzja wręczania ludziom wypowiedzeń z powodu “trudnej sytuacji firmy”, mając jednocześnie na biurku przed sobą zatwierdzone memorandum o gigantycznych premiach dla zarządu.

👉 “Raz otrzymałam polecenie w kontekście pracownika bezpośrednio po wypadku: jedź do szpitala i wręcz mu wypowiedzenie, zanim oficjalnie wejdzie w okres ochronny, bo skoczą nam składki ubezpieczeniowe. Odmówiłam i zostałam zwolniona”.

2️⃣ Kompletna bezradność wobec ludzkich tragedii

Zwalnianie za brak wyników, choć trudne, można uznać czysty proces. Prawdziwy koszmar zaczyna się, gdy procedury zmuszają do odebrania pracy komuś na życiowym dnie.

👉 “Najgorzej znoszę poczucie absolutnej bezradności, gdy muszę spojrzeć w oczy ciężko choremu pracownikowi i powiedzieć, że wyczerpał cały okres ochronny i kończy mu się wsparcie. Zostaje z niczym. Dokładnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje, system go zawodzi.”

3️⃣ Rola między młotem a kowadłem

👉 “Najgorzej znoszę i zdecydowanie zbyt często muszę się mierzyć z tłumaczeniem dorosłym ludziom, dlaczego ich “śmieszne żarty” były niedopuszczalne, podczas gdy oni patrzą pustym wzrokiem i zupełnie tego nie rozumieją.

👉 ”…Albo te potwornie niezręczne rozmowy o braku higieny osobistej. Siedzisz w małej salce z dorosłym, wykwalifikowanym specjalistą i musisz desperacko dobierać słowa, żeby powiedzieć mu, że cały zespół skarży się na zapach, a jednocześnie nie odrzeć go z resztek godności. Nie ma na to absolutnie żadnego dobrego skryptu.”

Nasza praca to ciągłe stanie w bolesnym rozkroku między bezwzględnością biznesu, lukami w prawie, a zwykłymi, ludzkimi problemami.

Dziś pytanie do Was. Zdejmijmy na chwilę różowe okulary oraz wzniosłe deklaracje o tym, że “kochamy pracować z ludźmi i dlatego jesteśmy w HR”.

❓ Z czym Wy musicie się mierzyć w swojej karierze, a o czym najrzadziej mówi się głośno?

Dajcie znać w komentarzach. Pokażmy drugiej stronie jak to wygląda od kuchni.